ਰਤਾ ਕੁ ਚਾਨਣੀ ਤੇ ਮੁੱਠੀ ਭਰ

ਤਾਰਿਆ ਦਾ ਨਿੱਘ ਹੁੰਦਾ ਏ

ਜਦ ਮੈਂ ਅਹਸਾਸਦਾ ਹਾ

ਤੇਰੇ ਹੱਥਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾ ਵਿਚ

ਸੱਭ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲੇ ਭੁੱਲੇ ਜੇਹੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ

ਜਦੋ ਮੈਂ ਖਿਆਲਦਾ ਆ

ਓਹਨਾ ਵੇਲਿਆ ਨੂੰ

ਜਦੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੋਝਲ ਜੇਹੀ ਸ਼ਾਮ ਲੈ

ਤੇਰੇ ਸਵੇਰਿਆ ਕੋਲ ਆ ਬਹਿੰਦਾ

ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਝੱਟ ਦੇਣੀ

ਮੇਰੀ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ

ਪਲੋਸਦੀ ਹੋਈ

ਓਹਨੁੰ

ਮੁੜ ਤੋਂ ਸੁਰਜਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦੀ

ਇੱਕ ਤੇਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਓਦੋ

ਚਾਰੇ ਕੰਨੀਆ ਤੋਂ ਸੱਖਣਾ ਇਹ ਦਿਲ

ਜੀਅ ਉਠਦਾ ਸੀ ...........

ਪਰ ਹੁਣ ਵਕ਼ਤ ਲੰਘੇ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਆ

ਤਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਆ

ਕੇ ਕੁਝ ਲਕੀਰਾ

ਮੇਰੇ ਹੱਥਾ ਚੋ ਮਿੱਟ ਗਈਆ ਨੇ

ਜਾ ਸਮਿਆ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀਆ ਨੇ

......malkit

bahut he khuub .... bahut he pyara ...

 

likhde raho ... 

thanks veer

thanks veer

ਵਕਤ ਤੇ ਵਕਤ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੁਸੀ ਆਪਣੀ ਕਲਮ ਨਾਲ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ੳੁਕੇਰਿਆ ਹੈ ਮਲਕੀਤ ਜੀ .....ਬਹੁਤ ਖੂਬ ਜੀ। TFS

hosla afjai ly shukriya sandeep jii