ਮਾਲ ਰੋਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨੇਕ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮੋਬਾਇਲ ਫੋਨ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਗਜ਼ ਪੱਤਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਅਚਾਨਕ ਫੋਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ, “ ਲੱਕੀ ਲੱਕੀ ਓਏ” ਦੀ ਟਿਊਨ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੌਲਦਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਲੀਸ ਦਾ ਗੁਪਤਚਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਗੁਪਤਚਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਬੰਦੇ ਦਾ ਪਤਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕੋਈ ਪੇਪਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਫੋਨ ਸੁਣ ਕੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੌਣ ਸੀ। ਹੌਲਦਾਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿਚੋਂ ਫੋਨ ਕੱਢ 'ਤੇ ਨੰਬਰ ਨੋਟ ਕਰ। ਹੌਲਦਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਫਸਰ ਲੋਥ ਰੁਖ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲਾਹ ਕੇ ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਲਈ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ। ਗੁਪਤਚਰ ਵੀ ਫੋਨ ਨੂੰ ਰਮਾਲ ’ਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਥਾਣੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਓਥੇ ਦਸਤਾਨੇ ਪਾ ਕੇ ਫੋਨ ਦੀ ਫੋਲਾ ਫਾਲੀ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਾ ਲੈਣਾ ਸੀ ਕਿਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਹੈ। ਕੀ ਪਤਾ ਬੰਦੇ ਨੇ ਆਤਮ ਹਾਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੱਕਰ ਸੀ? ਤਫਤੀਸ਼ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸੇ ਫੋਲਾ ਫਾਲੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਫੋਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਫਿਰ ਵੱਜਣ ਲਗੀ,” “ ਲੱਕੀ ਲੱਕੀ ਓਏ” । ਓਹੀ ਨੰਬਰ ਫਿਰ ਸੀ। ਗੁਪਤਚਰ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, “ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਫੋਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਵਾਰ ਵਾਰ”?। ਫੋਨ ਚੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ – ਹੇੱਲੋ?-। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਫੋਨ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਗੁਪਤਚਰ ਸੋਚੀਂ ਪੈ ਗਿਆ।

http://www.5abi.com/kahani/kahani2008/016-laash1-roop-070210.htm